Zo. Het is gebeurd. De site waar ik al twee jaar aan werk in die spaarzame uurtjes dat ik alleen ben is eindelijk in de lucht! Het staat op social media, dus dan moet het wel waar zijn: ik ben fotograaf.
Nu zijn er in Nederland een heleboel fotografen en dus specialiseer ik me in het veld waar ik me het meest op mijn gemak voel: documentaire fotografie. Heerlijk, ik hoef er alleen maar te zijn, oog te hebben voor al het moois dat uit zichzelf ontstaat en er eigenlijk elke dag, uit zichzelf, gewoon is en dit vastleggen zodat het nooit vergeten wordt. Want dat is denk ik wat me het meeste bezighoudt sinds ik moeder ben. Al die kleine dingetjes die zo vanzelfsprekend zijn voor je kind, of voor je gezin, die zijn stiekem helemaal niet zo vanzelfsprekend. Die laatste schone luier voor het slapengaan, die reservespeen die altijd in je tas zit (en die ene in de autodeur, de luiertas, op de commode...) en als ze groter zijn de standaard donderdagochtend groet 'vergeet je gymtas niet'. Ooit, en veel sneller dan je wilt of doorhebt, is dat ineens allemaal niet meer nodig.
Ik ben zo blij dat ik 6 jaar geleden heb besloten mijn kleine Ollie in al haar eigenheid vast te leggen en mooie beelden te hebben van alle dagelijkse dingen die we samen deelden.
Nu nog printen, inlijsten en die lang geplande gallery wall realiseren. Gelukkig lekt het bij de loodgieter ook altijd toch?
Maar zeg nou eerlijk, hoe waardevol is het om zulke beelden van je eigen kinderen te hebben waarmee je altijd even kan terugreizen naar die voorbijgevlogen jaren:
Comments will load here